Het onderzoek combineerde kwantitatieve en kwalitatieve methoden, waaronder analyse van productie- en capaciteitsdata, proces-mapping, doorlooptijdmetingen, observaties en semigestructureerde interviews met diverse (zorg)professionals en een vertegenwoordiging van het management. De aanpak bestond o.a. uit de volgende elementen: 

• In kaart brengen van piekmomenten en onderbenutte dagdelen binnen de planning van de patiëntenzorg. 

• Gesprekken voeren met een representatieve vertegenwoordiging van de organisatie, aan de hand van semigestructureerde interviewmethodes. 

• Procesmapping: de huidige patiënten flow is in kaart gebracht door middel van procesmapping, waarbij het volledige traject – van verwijzing tot behandelbesluit – stap voor stap is geanalyseerd.  
• Data-analyse: op basis van gegevens uit het EPD en dataextractie uit andere informatiesystemen zijn o.a. de productie, doorlooptijden en wachttijden onderzocht. 
• Herontwerp van de roosters: andere verdeling van de personele capaciteit voor patiënten op piekdagen, verschuiving van een deel van de controles naar rustigere momenten en inzet van themaspreekuren met een vaste bezetting.
  
• Slimmere patiënten flow, optimaliseren van afspraken over doorlooptijden en afstemming tussen poli en (dag)behandeling en inrichten van combinatieafspraken op 1 dag.
  
• Taakherschikking van professionals, zoals paramedici die een grotere rol krijgen in gestandaardiseerde controles, waardoor de specialisten meer ruimte krijgen voor complexe patiënten en nieuwe instroom. Tegelijk wordt het follow‑up‑beleid kritisch herzien, met duidelijke criteria voor terugverwijzen naar de eerste lijn of gebruik van digitale zorg en herhaalconsulten.
• Structureel sturen op capaciteit, inrichten van periodiek overleg over capaciteit en patiënten flow, met vaste stuurinformatie zoals, wachttijden, bezettingsgraden, uitloop, no‑show en doorlooptijden in de keten. Zo wordt capaciteitsmanagement geen eenmalig project, maar onderdeel van de dagelijkse sturing.